De prachtige plek hier en die ernst in Amsterdam

Midden in de week ben ik anderhalve dag met een vriendin-collega naar een van de Zeeuwse eilanden. Eerst is het nog prachtig weer, later begint de wind op te steken. We slapen in een boomhut, met de deuren open: de bewegende takken steken mooi af tegen de donkere hemel erachter. Dan gaat mijn mobiel: een nogal jonge bewoner van het Veerhuis is plotseling en onverwacht niet aanspreekbaar. De oorzaak daarvan is niet duidelijk.

Na overleg bel ik vanuit mijn verre plek een ziekenhuis in Amsterdam, daarna de ambulance. Twee uur later belt het ziekenhuis mij en ik vervolgens het Veerhuis. De bewoner komt weer terug naar het hospice maar de berichten zijn echt niet goed. Dat klinkt ook door in de stem van de specialist die ik spreek. Het raakt me, daar in mijn boomhut. Wat een tegenstelling, de prachtige plek hier en die ernst in Amsterdam. Het blijft bij me, die nacht. Ook later nog.

De volgende dag reizen we eerder terug. Onderweg duiken we nog even in de golven van de Noordzee. En ondanks alles genieten we daarvan.

Achtergrondinformatie:

De werkgroep Zingeving van dit hospice probeert hun collega’s op te warmen voor het begrip “innerlijke ruimte” en het vermogen om te reflecteren op de eigen houding in relatie tot de ander en het belang van goede zorg voor jezelf. Dit doen ze onder andere door het plaatsten van een ‘ikje’ in hun nieuwsbrief, waarin de schrijver iets vertelt naar aanleiding van een ervaring in het hospice, met als thema ‘ik en de ander’. Een aantal van deze verhalen, waaronder deze, zijn gepubliceerd op de verhalenbank.

 

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.