Een grote familie

Als de gast is overleden, nemen de naasten afscheid, ook van het hospice. Hij kijkt terug op de warmte die hij heeft mogen ontvangen van de vrijwilligers die zorgden voor zijn moeder. “Dat is het hospice. Het zo goed mogelijk begeleiden van de laatste momenten van hun leven. Ja, en het voelt hier dan ook echt als thuis.”


“Bij het overlijden van mijn moeder werd ik heel goed opgevangen. En mijn broer ook. Dan staan ze om je heen, doen een arm over je schouder. Ze praten heel lief met je. Je krijgt opvang en steun die je nodig hebt. Mijn broer en ik hebben die steun heel liefdevol ervaren. Wij waren er op tijd bij toen zij haar laatste adem uitblies. Op een gegeven moment laten ze je alleen, als ze zien dat het moment daar komt. Als het voorbij is dan komen ze weer terug, staan ze om je heen en praten ze met je. Ze condoleren je en ja, het voelt warm en fijn aan.

Iedereen was even hartelijk, lief, zorgzaam. Ik heb ook geschreven in het boek, dat het engeltjes zijn hier. Ze waren echt fantastisch. Voor mij voelt het als thuis, het is huiselijk en knus en gezellig. Ik at elke avond mee. Ik heb niets dan grote lof voor dit hospice en het personeel.

Er zijn wel een paar vrijwilligers waar ik meer een klik mee heb. Maar dat komt omdat ze hier met zeventig vrijwilligers werken. En sommigen heb ik misschien een of twee keer ontmoet en anderen heb ik misschien wel zeven of acht keer ontmoet. Dus de mensen die je vaker ziet, daar heb je ook eerder een klik mee. Dat heeft puur met het rooster te maken. Dus het zijn de mensen die je vaker ziet waar ik een klik mee heb, omdat je ze kent. Daarvan ken ik ook de namen. Een klik is in mijn ogen dat het een beetje gaat lijken op iets vriendschappelijks. Alsof je elkaar al een hele tijd kent, dat ga je op een gegeven moment krijgen. Dan praten we ook leuk over andere dingen. Over andere dingen dan alleen hospice. Dan vertel ik over mijn werk en al die dingen die daarbij komen kijken. Van de dames krijg je soms een knuffel. Want ze weten ook dat je verdriet hebt. Dat je een dierbare hebt die hier niet meer levend uitkomt. En heel begripvol. Dan kan je ook wel zien dat zij ervaring hebben met dit soort levensfases.

Als je hier binnenkomt, omdat het zo huiselijk is, voelt het niet alsof je in een kliniek bent waar patiënten liggen die aan het vechten zijn voor hun leven. Het is hier geen tehuis waar je moet vechten voor je leven omdat je weet dat het hier niet is om te genezen maar om te begeleiden. Dat is het hospice. Het zo goed mogelijk begeleiden van de laatste momenten van hun leven. Ja, en het voelt hier dan ook echt als thuis. Ook hoe het ingericht is. Ook hoe ze de tuintjes gemaakt hebben. Ik zag ze zaterdag bezig in de tuin. Ook een van de verpleegsters ging lekker rommelen in de tuin. Onkruid wieden, een beetje snoeien en zo. Dat wordt allemaal ook onderhouden door het personeel. En ze werken allemaal met elkaar mee. Het is gewoon één grote familie. Dat zie je ook onderling met die mensen.”

Over de schrijver

Hij zit een beetje voorovergebogen, uitkijkend over de tuin van het hospice. Zijn moeder blijkt de dag daarvoor rustig te zijn gestorven. Na dag in dag uit in het hospice aanwezig te zijn geweest, zal dit een van de laatste keren zijn dat hij hier is. Hij vertelt over zijn ervaring.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.