Gewoon, dat.

Het is moeilijk om je voor te stellen hoe een hospice eruit ziet en hoe het er zal zijn. Als haar moeder longkanker krijgt, is eigenlijk alles nieuw. “Wat ik wel bijzonder vond, is die gastvrijheid en dat welkome gevoel, eigenlijk de hele dag door. En net die kleine dingen die het leven van mijn moeder net iets mooier maakte.”


“Mijn moeder heeft de diagnose longkanker gekregen vorig jaar april. Ze heeft eigenlijk al die tijd thuis gewoond, totdat het niet meer ging. En vanuit het ziekenhuis is ze naar het hospice overgebracht. En dat was eigenlijk het eerste moment van een hospice. En dat klonk voor ons toen van: ‘Huh?’ Naja, sowieso dat de dood dichtbij kwam, dat was wel heftig. Maar ook gewoon, ik had er een beeld bij van het is een beetje een stervenshuis, zeg maar. Toen zijn wij er eerst gaan kijken. En toen werden wij eigenlijk heel hartelijk ontvangen. En zij vertelden een beetje hoe het daar in zijn werk gaat. En dat was volgens mij op een zaterdag en op die maandag of dinsdag kwam mijn moeder dan in het hospice. En we mochten haar kamer inrichten en we werden eigenlijk meteen heel hartelijk ontvangen van: ‘Koffie en thee staat hier, kan ik wat voor je pakken?’ Eigenlijk de hele dag door werd dat wel gevraagd. Dus dat was eigenlijk het eerste moment dat wij met die vrijwilligers daar in aanraking kwamen.

Wat ik wel bijzonder vond, is die gastvrijheid en dat welkome gevoel, eigenlijk de hele dag door. En net die kleine dingen die het leven van mijn moeder net iets mooier maakte. Bijvoorbeeld ontbijt op bed, met een bloemetje erbij. Of opgeklopte melk voor mijn moeder en dat ze zeiden: ‘Ja, eigenlijk is het alleen voor de gasten, maar wil jij ook?’ En ik heb daar ook regelmatig gegeten. Ze deden allemaal net iets extra om het leven toch nog een beetje leuker te maken. En ik zag ook dat mijn moeder dat heel erg waardeerde. Want je kan natuurlijk niet zoveel meer, ze was bedlegerig. Maar toch dat bloemetje, of opgeklopte melk of haar voeten masseren. Gewoon, dat. Voor mijn moeder was de zorg heel goed en dat vond ik natuurlijk fijn om te zien. En voor mij was ook niets teveel. Zoals die koffie pakken of eten of je mocht er altijd ontbijten of lunchen. En na een week zei ik: ‘Dat doe ik zelf wel.’ Want ik denk: ik ben zelf ook jong, ik kan nog gewoon lopen. Maar ja, je voelde wel echt dat niets teveel was. Dat met het hart het werk verricht wordt. Ja, dat voel je gewoon.”

 

Over de schrijver

Haar moeder is nog maar een paar maanden geleden overleden in het hospice. Ze deelt haar herinneringen aan die tijd met ons. 

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.