Grondige Brinta

Het is fijn als gasten nog kunnen genieten van kleine dingen aan het levenseinde. Deze vrouw kon niet veel meer eten, maar een bordje met Brinta als ontbijt, was echt smullen voor haar. Helaas was de Brinta van het hospice niet zo lekker als thuis. “De Brinta smaakte heel grondig, alsof het oud was. En dat heeft zij toen wel gezegd, dat het niet echt lekker was.”


“Mijn partner had moeite met eten op een gegeven moment, met name met het ontbijt ’s morgens. Ze was thuis gewend een bordje Brinta te eten, of Havermout. In ieder geval iets wat in warme melk opgelost werd. Dat is iets wat zij van kinds af aan gegeten had en wat zij heel erg lekker vond en wat eigenlijk heel makkelijk naar binnen ging. Dat was echt smullen voor haar. Brood eten was lastig dus zij had gevraagd of zij ’s morgens een bordje Havermout kon krijgen. Dat kon. En toen kwam er een vrijwilligster in de ochtend een bordje havermout brengen en daar werd dan bij gezegd: ‘Alstublieft mevrouw, hier is uw bordje Havermout.’ Of iets in die strekking van: ‘Een bordje Brinta voor mevrouw.’ En dat heeft zij als heel vervelend ervaren, ze was gekwetst daardoor. Alsof ze iets heel bijzonders had gevraagd, iets heel exclusiefs. Wat daarbij kwam was dat de Brinta heel erg grondig smaakte, alsof het oud was. En dat heeft zij toen wel gezegd, dat het niet echt lekker was.

De dag daarop kreeg zij weer een bordje en dat smaakte net zo. En uiteindelijk is het goed opgelost en ben ik naar de keuken gegaan en ik wilde dan zelf een pak Brinta halen om alles op te lossen. Maar goed, dat heeft de leiding toen opgelost omdat die toevallig in de keuken was, waar ik het hele verhaal vertelde. En die zei: ‘Ik ga nu gelijk zorgen dat er een nieuw pak Brinta komt.’ Dus die heeft dat toen zo opgelost. Ik heb nog wel gevraagd naar de houdbaarheidsdatum, maar dat werd mij niet getoond. Want ik was daar wel benieuwd naar. Maar goed, het kan ook zijn dat de houdbaarheidsdatum nog best wel goed is, maar dat het pak gewoon een paar weken heeft open gestaan.

Het werd dus als heel vervelend ervaren dat niet zonder meer geaccepteerd werd dat wat zij aangaf, dat dat zo was. Ze kreeg het gevoel dat ze een beetje een zeurpiet was. En ook de manier waarop het gepresenteerd werd door de opmerking van de vrijwilliger die haar het eten gaf alsof zij iets heel exclusiefs gevraagd had.

En juist iemand die zoveel geluk nog haalt uit een bordje pap, wat eigenlijk niets voorstelt. En dan naar jouw idee zo wordt weggezet. Terwijl een vrijwilliger het misschien helemaal niet zo bedoeld. Het zit hem dan in hele kleine dingetjes die dan als naar ervaren worden op zo’n moment. En je wil ook niet als vervelend overkomen. Dus dan denk je: in godsnaam, ik haal zelf wel een pakje Brinta. Je wil je niet laten kennen als zeurpiet.”

Over de schrijver

Deze weduwnaar vertelt over zijn ervaringen met de vrijwilligers toen zijn vrouw in het hospice lag.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.