Het is ook goed, zij zorgen

Mensen zijn soms nog nooit in een hospice geweest, totdat er een dierbare komt te liggen. Het is dan prettig om te merken dat je de zorg deels los kunt laten. ”Je bent natuurlijk heel onzeker, want je weet helemaal niet wat dat is, een hospice. Maar dan komt die vrijwilliger die zegt dat ik mag gaan.”


“Mijn vader is ongeveer eind maart opgenomen en hij is midden april overleden. Dat is beste een korte tijd eigenlijk, een hele snelle tijd. Het was binnen een maand. En het hospice was in de woonplaats waar mijn ouders woonden. In het eerste gesprek werd ik opgebeld door de directrice en zij legde mij ook eventjes wat uit en vroeg dingen aan mij. Het voelde gelijk wel goed, als iemand die voor je wil zorgen. Dat ik het los kon laten. En dat was wel heel fijn. En daarbij vertelde ze ook als eerste: ‘We stellen ons niet allemaal voor. Je komt gewoon binnen en we hebben wel naambordjes maar we gaan niet elke keer een handje geven van, ik ben die en die.’ En ik dacht: oh ja, ik ben benieuwd hoe dat dan is. Hoe zou dat dan zijn?

Mijn vader was heel angstig. Want voor hem was het natuurlijk ook heel kort. Begin maart fietste hij nog. Hij was niet heel lekker, maar niet dat wij dachten na een week ziekenhuis gaat hij naar een hospice. Hij vond het ook echt heel erg aan de ene kant. En aan de andere kant was het ook een soort wens. Maar ja, dat is altijd denk ik als je met de dood te maken hebt.

Maar toen waren wij daar bij het hospice en iedereen was zó lief. Ik weet nog een lange man, een vrijwilliger, die was aan het strijken. En ik zat met mijn vader even buiten en hij werd angstig. Je bent natuurlijk heel onzeker, want je weet helemaal niet wat dat is een hospice. Maar dan komt die vrijwilliger en hij zegt tegen mij: ‘Ga maar’. En dat hij eigenlijk wel de kracht nam, het overwicht van: ‘Ik ga nu naar je vader, ga nu’. En dat hij mij het vertrouwen gaf in dat ik kon gaan. Hij ging bij mijn vader zitten, hield zijn hand vast en ging met hem praten. Dat ik dacht: het is ook goed, zij zorgen. En dat zei de directrice ook van het hospice: ‘Wij zijn er, de zorg kan je nu uit handen geven.’ En alle vrijwilligers geven je dat gevoel ook.”

 

Over de schrijver

Ze neemt plaats buiten in haar tuin op de steigerhouten bank vol met vrolijke kussens. Ze heeft lange donkere haren en een sportieve uitstraling. Binnen zit haar dochter achter de laptop. Er wordt chips en ander lekkers buiten neergezet. Het hospice en de gebeurtenissen daar lijken ver weg van de tuin met het geluid van spelende kinderen aan de andere kant van de schutting. Totdat ze begint te vertellen over haar vader en hun tijd in het hospice.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.