Naja, hier moet ik sterven

In het hospice probeert men de sfeer huiselijk te maken. De kamers van dit hospice kunnen echter wel een opknapbeurt gebruiken, volgens deze naaste. “Je komt hier om je laatste dagen of weken nog mee te maken dan zou het wel leuk zijn als je ook een vrolijke kamer hebt. Dat geeft jezelf ook iets vrolijks.”


“Alleen de inrichting van de kamers dat steekt mij wel een beetje. Dat is net jaren ’40/’50 vorige eeuw. Dat is verouderd allemaal. Kijk, ik neem aan, veel ouderen die komen hier. Kijk die zijn negentig/vijfennegentig en die zien geen verschil met vroeger. Die denken, ja dat hoort zo. Maar er zijn ook wel wat meerdere jongeren die hier komen. En dan is het ook wel leuk dat het een kleurtje heeft of iets vrolijks. Het is nu een beetje een gevoel van: ‘naja, hier moet ik sterven’. Ja, dat stak mij wel een beetje. Dat ik denk van: maak er iets moois van. Je komt hier om je laatste dagen of weken nog mee te maken dan zou het wel leuk zijn als je ook een vrolijke kamer hebt. Dat geeft jezelf ook iets vrolijks.

Ik heb thuis bij mijn voordeur allemaal bloemetjes staan. Als ik dan thuiskom, kom ik vrolijk thuis. En als ik dan naar buiten kom, dan word je al vrolijk van de bloemen die er staan. En dat vind ik met die kamers hier ook. Dat die mensen niet allemaal schilderijtjes mee moeten nemen of een klok op moeten hangen. Ik moest zelf van iemand een klok lenen voor een klok op de kamer. Ja, het is er allemaal niet. En het zijn allemaal kleine dingetjes, maar het zorgt ervoor dat de mensen die hier komen ook in een vrolijke kamer komen. De kamer is somber. En de persoon die er ligt is ook al heel somber, want die ligt te sterven. Ja, en als zo’n persoon om zich heen kijkt van: ‘Ja, is dit het nou? Moet ik hier het einde meemaken?’ Dan denk ik: maak er een mooie kamer van. Dat is eigenlijk het minpuntje van het hospice.”

Over de schrijver

Hij is voor de eerste keer weer terug in het hospice na de dood van zijn broer, die een stuk ouder was dan hij. Op de vraag naar zijn ervaringen en momenten die hem zijn bijgebleven begint hij te vertellen…

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.