Nou, geef dan maar terug

Met humor kan je net op een andere manier contact te maken met de gasten. Het is een manier om het ijs te breken, of om een ernstig gesprek lucht te geven. “In het begin denk je: oh, die mensen liggen allemaal dood te gaan en dan moet je heel voorzichtig zijn. Maar je moet ze gewoon benaderen als mens.”


“Er was een vrouw, die was best wel een beetje lastig. Je kon echt merken dat zij haar hele leven in eigen regie had. Ze was ook niet getrouwd, had geen kinderen. Had alles zelf geregeld. En op een gegeven moment, ze had haar haren gewassen, zei de verpleegkundige: ‘Nou, ze wil nog even haar haren geföhnd hebben. Ik zei: ‘Nou, dat is goed.’ Dus ik ging er naartoe. Ze zei: ‘Kan je mijn haar even föhnen?’ Dus ik daar zo een beetje met dat ding. Ik zeg: ‘Nou, het zit helemaal goed, het is klaar. U ziet er weer prachtig uit.’ ‘Nou’, zegt ze. ‘Dat moet ik dan maar geloven.’ Ik zeg: ‘Dat zou ik maar doen ja. Gelooft u mij niet dan?’ Toen keek ze mij heel ondeugend aan. ‘Nee’, zegt ze. En sindsdien waren we ook de dikste vriendinnen.

En in het begin denk je: oh, die mensen liggen allemaal dood te gaan en dan moet je heel voorzichtig zijn. Maar je moet ze gewoon benaderen als mens. En niet als iemand die er al bijna niet meer is.

Ze puzzelde ook graag. En op een gegeven moment had ik een puzzelboekje voor haar gekocht. ‘Oh, hoeveel krijgt u van mij?’ Ik zeg: ‘Nou, dat is een cadeautje.’ ‘Dat kan ik toch niet aannemen!’ Ik zeg: ‘Nou, geef maar terug dan.’ En toen gaf ze het terug en ik gaf het haar nog een keer en ze pakte het aan. Ik zeg: ‘Zie je wel, je kunt het best aannemen.’

En als je merkt dat mensen dat leuk vinden en als je binnenkomt met glimoogjes naar je zitten te kijken, dan denk ik: nou, ik ben hier wel op mijn plek.”

Over de schrijver

Ze wil in haar vrije tijd iets essentieels doen en in het contact met de gasten in het hospice ervaart ze bijzondere momenten die ze met veel plezier kan navertellen.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.

  1. Rob - 5 september 2018

    In Pallium 3/2018 schreef o.a. Marcellino Bogers een mooi artikel over humor in de palliatieve zorg: https://mijn.bsl.nl/humor-in-de-palliatieve-zorg/15847132 Dit n.a.v. het boek Humor als verpleegkundige interventie, dat hij samen met Fransiska Kleijer schreef. Erg waardevol! Er kan veel meer bewust met humor gewerkt worden dan over het algemeen gebeurt. Waarom zou je bv niet bij een intake aan de patiënt vragen wat zijn favoriete cabaretier is? Of hem/haar vragen of hij van Jiskefet houdt? Of desnoods Benny Hill 🙂