Oh, ik wilde net gaan huilen

Voordat je de kamer of het huis van iemand binnenstapt als vrijwilliger, weet je nog niet precies wat de situatie is. In dit verhaal komt de vrijwilliger op het juiste moment binnen. “Ja, dat is ontzettend leuk. Dat je kennelijk alleen maar binnen hoeft te komen en dat iemand daarvan opkalefatert. Dat gebeurt mij niet vaak hoor, moet ik zeggen.”


“Er was een oude dame en was geestelijk gewoon nog heel goed, dat maakt natuurlijk ook uit in het contact met de mensen. Uiteindelijk is ze ook naar een verpleeghuis gegaan omdat ze gewoon te ‘goed’ was voor een hospice. Ze leeft ook nog steeds. Dus daar kon je ook wel gewoon gezellig mee kletsen over van alles en nog wat.

En op een gegeven moment had zij bezoek gehad. Ze had geen kinderen, maar kreeg wel veel bezoek van familie en zuster en vriendinnen. En toen hoorde ik bij de overdracht dat ze een beetje verdrietig was want er was net vakantieperiode dus een heleboel mensen zouden met vakantie gaan. En dan voelde zij zich natuurlijk een beetje alleen. Dus ik zag het bezoek weggaan en ik dacht: ik loop even bij haar binnen.

En ze zat in haar tas te rommelen opzoek naar een zakdoekje. En ze kijkt op en zegt: ‘Oh, ik wilde net gaan huilen. Maar nu hoeft het niet meer! Want nu kom jij binnen. Ga lekker zitten en dan babbelen we even wat gezellig.’ Ja, dat is zo schattig. Ik moest daar wel om lachen.
Ik zei: ‘U mag best even huilen hoor.’
‘Nee, nee, nee. Ik vind het veel te leuk dat jij er bent, dan ga ik echt niet lopen huilen.’

Ja, dat is ontzettend leuk. Dat je kennelijk alleen maar binnen hoeft te komen en dat iemand daarvan opkalefatert. Dat gebeurt mij niet vaak hoor, moet ik zeggen.

Het is ook zo eerlijk ook van iemand. Dan denk ik: ja, daar doe je het dan ook voor. Dat je gewoon iemand blij kan maken door eigenlijk alleen maar er zijn, door op het juiste moment binnen te komen. Ik zei: ‘Ik had al gehoord dat je verdrietig was.’ Ja, ze maakte zich een beetje zorgen dat er niet zoveel bezoek kwam. Maar toen wilde ze er ook niet meer over praten, het was klaar.

En je hoefde er maar te zitten of er kwam een spraakwaterval. Dus toen hebben we gewoon nog even zitten kletsen over van alles en nog wat. En als je er was dan had ze ook wel een beetje de neiging om je dan echt te claimen. Maar goed, er waren natuurlijk nog wel meer dingen te doen. En als de pieper dan ging zei ze: ‘Kan die pieper niet even uit ofzo?’ Ik zei: ‘Nee, die kan niet even uit.’

Vooral omdat ze nog heel erg goed is geestelijk. En op dat moment zaten er niet veel andere gasten waar ze contact mee had, dus dat miste ze dan. Daar had ze behoefte aan. Daarom was ze eigenlijk wel weer blij dat ze ook weer weg kon. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat iemand jaren daar zit.”

Over de schrijver

Ze wil in haar vrije tijd iets essentieels doen en in het contact met de gasten in het hospice ervaart ze bijzondere momenten die ze met veel plezier kan navertellen.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.