Ongemakkelijk afwachten

Een geweldig chaotische 11-15 dienst in het hospice, alweer even geleden.
Een bewoonster is ‘s nachts gevallen, en haar zoon wil dat er een ziekenhuisopname op volgt, hoewel zijn moeder stervende is. Er is met de man van een andere bewoonster net afgesproken dat hij een week niet langs kan komen, omdat hij door drankgebruik teveel agressie met zich meebrengt in het Veerhuis. De partner van weer een andere bewoner heeft net in de rapportage gelezen dat hij wel erg veel regie heeft over de wensen van zijn lief, en vindt dat niet leuk.

Dan arriveert de dochter van de bewoner van kamer 1, die ’s nachts is overleden. Zij is erg overstuur, en zegt dat ze haar vader niet meer wil zien. Gelukkig kunnen we (haar tantes, de verpleegkundige, en mijn collega-vrijwilliger) haar ervan overtuigen dat Baba er zo vredig uitziet, dat het echt fijn zou zijn als ze toch even gaat kijken. Ik zie het allemaal aan, en weet niet waar te beginnen. De keuken dus maar…en ik ruim op, wat ongemakkelijk wachtend op de dingen die komen gaan.

Even later komt de dochter naar de keuken, ze is gaan kijken en ze is gekalmeerd. Baba heeft inderdaad vrede, zegt ze, maar ik ben zo ontzettend verdrietig. Ze huilt. Ik hou haar hand vast, we gaan aan tafel zitten, we praten wat. We worden allebei rustig ondanks de chaos in huis.

In de middag wordt de dochter getroost door de boze zoon, buiten op het bankje van André. En door de boze partner…Dat ontroert me.
Soms kan ongemakkelijk afwachten geen kwaad, ondanks dat dat even niet fijn voelt.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.