Ook een trotse oma

Het contrast tussen het leven thuis en dat in het hospice kan overweldigend zijn. Gasten zijn het vaak niet gewend om zoveel mensen om zich heen te hebben. “In het begin was het even aftasten. Nu zegt mijn zus hen gedag en omarmt ze de vrijwilligers.”


“Ik kom hier nu bijna veertien weken en je wordt ook een beetje eigen met bepaalde vrijwilligers. Dan zeggen ze: ‘Oh, ben je er ook weer! Eet je ook mee?’ En: ‘Hoe gaat het met je?’

Kijk, er is een vrijwilligster die maakt engeltjes, zij is creatief. En zij legt mij uit hoe ze dat maakt. Ze gaat zitten en neemt de tijd.

Mijn zus Fieke heeft dus heel veel foto’s op haar schermpje gehad. Heel veel, met natuur en zo, wat ze leuk vond. En de vrijwilligers kijken ook met haar mee. En dan komt er een vrijwilligster en die laat wat foto’s zien van haar kleinkinderen. Je bouwt ook een beetje een band op. Je deelt iets. Ook dat is een trotse oma toch?

Ik ken mijn zus al 61 jaar en hier is ze gelukkig. Zij is altijd alleen geweest. In het begin was het even aftasten, met steeds die mensen om je heen. Dat was ze natuurlijk nooit gewend geweest. En nu zegt ze hen gedag en omarmen ze elkaar. Ze wordt gekend en liefdevol behandeld. En dat vind ik knap van Fieke. Maar ook van de andere kant, dat de vrijwilligers dit kunnen en doen. En dat vind ik mooi. Dat ontroert mij. Dat dit is ontstaan.”

De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.