Verhalen van betekenis (31 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Te ‘goed’ voor een hospice?

Het is heel vervelend als je als gast niet serieus genomen wordt. Deze vrouw ziet er beter uit dan dat ze zich voelt. Liggen doet zoveel pijn, dat ze in een stoel gaat zitten. “En dat heeft door haar laatste ziekteproces heen eigenlijk steeds meegespeeld, dat mensen op het verkeerde been werden gezet vanwege het feit dat zij niet ziek op bed lag maar in een luiestoel zat.”
Lees verder

Doodmoe als mantelzorger

Voor mensen die niet naar een verzorgingstehuis of hospice willen, is de vrijwillige palliatieve thuiszorg een uitkomst. Deze dochter is bij haar moeder gaan wonen, om voor haar te zorgen. Ze wil haar moeder zo lang mogelijk thuis houden. “Ik vind tehuizen echt gruwelijke oorden. En dat betekent dus dat ik het geweldig vind dat ik tot nu toe gesteund ben door vrijwilligers.”
Lees verder

Ik voelde jaloezie

Als vrijwilliger geef je aandacht aan de cliënten en hun naasten. Geliefden kunnen daar verdriet van hebben, omdat ze zelf de aandacht niet meer aan elkaar kunnen geven. “Dan komt er zo’n wildvreemde kerel, waar zijn vrouw daar dan maar zo een leuk gesprek mee heeft. Ik voelde de frictie.”
Lees verder

‘Wat doe ik hier?’

Een schoolvoorbeeld van ‘Er zijn’. De vrijwilliger zat de hele nacht op een stoel toe te kijken hoe een naaste voor de cliënt zorgde. Hij voelde zich nutteloos, maar achteraf bleek: “Deze zwager had een bepaalde emotionele band met zijn schoonzus. Hij wilde er ook wel bij zijn, maar had het zonder mijn aanwezigheid niet aangedurfd.”
Lees verder

Een boekje met vragen

Als gasten doof worden, wordt communicatie steeds lastiger. In het hospice gaven de vrijwilligers een boekje aan haar zoon. Er ontstond een nieuwe, waardevolle manier van communiceren. “En toen heb ik een soort van dagboekje bijgehouden met vragen die ik aan haar had of dingen die ik had meegemaakt of heb beleefd. En dan liet ik het haar lezen.”
Lees verder

Deftige woonkamer en hij in een kantoortje

Bij mensen thuis kunnen er andere wetten gelden, dan je als vrijwilliger gewend bent. In deze situatie wordt het wel heel ongemakkelijk, als blijkt dat de cliënt heel wat anders wil dan de mantelzorger voor hem heeft bedacht. “En ze was nog geen half uurtje weg, of die man wilde uit bed. Maar die man had ook niet zoveel keus, geloof ik. Zijn vrouw stond wel op haar strepen en dat liet ze ook wel merken.”
Lees verder

Een jong stel

Het kan zijn dat je als vrijwilliger wordt ingezet bij hele jonge mensen. In dit geval was de cliënt even oud als haar eigen zoon, dertig jaar. Ze vertelt over de nacht dat ze bij hen was. “Het schrijnende was dus echt dat hij zo jong was en zijn vrouw, die daar dan zo alleen achterblijft.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4