Verhalen van betekenis (33 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Vulkanen en een glaasje wijn

Zij is niet alleen diegene, die aan het sterven is. Ze is ook een mens, een moeder. Iemand met wie vrijwilligers een goed gesprek kunnen voeren of een glaasje wijn mee kunnen drinken. “Niet om het te ontkennen, maar je bent natuurlijk niet alleen maar een doodgaand persoon als je hier bent.”
Lees verder

Die voetenwrijfdame

Het kan ook mis gaan in de communicatie tussen gasten en vrijwilligers. Een dochter merkt de irritatie bij haar moeder op. “Dan voel je dat ze dat echt ongemakkelijk vindt. In de dankbaarheid dat ze hier mag zijn en er voor haar gezorgd wordt, vindt ze het moeilijk om daar iets van te zeggen.”
Lees verder

Het is ook goed, zij zorgen

Mensen zijn soms nog nooit in een hospice geweest, totdat er een dierbare komt te liggen. Het is dan prettig om te merken dat je de zorg deels los kunt laten. ”Je bent natuurlijk heel onzeker, want je weet helemaal niet wat dat is, een hospice. Maar dan komt die vrijwilliger die zegt dat ik mag gaan.”
Lees verder

Ik kreeg er een beetje een hekel aan

Een nacht duurt lang als het je niet lukt contact te maken met de cliënt. Deze vrijwilliger ging bij zichzelf te rade: “En toen ik bedacht dat ik, als het mijn moeder was geweest, ernaast zou gaan zitten en op een andere manier zou proberen contact te krijgen, toen pas werd het rustiger.”
Lees verder

Kan ik beter gaan?

Je bent als vrijwilliger aan het werk bij iemand thuis en ineens zit je bij een gesprek tussen de familieleden over euthanasie. Het overkwam deze vrijwilliger. “Ik dacht: ik weet niet goed of ik voor moet stellen of dat ik ergens anders moet gaan zitten of dat ik beter naar huis kan gaan. Hier hoor ik niet tussen te zitten, eigenlijk.”
Lees verder

Het bedhek en het urinaal

Het vrijwilligerswerk in de palliatieve thuiszorg verschilt van het vrijwilligerswerk in het hospice. Deze vrijwilliger moest een tussenoplossing bedenken voor een medisch probleem, die zowel voor de cliënt, als voor de echtgenote goed was. “Het is dan gewoon intuïtief handelen. Ik denk dan: dat vrouwtje voelt zich niet veilig, dat snap ik. Hoe lossen we dat op?”
Lees verder

Hij is overleden

Als je dierbare in het hospice ligt, weet je dat het moment komt dat hij/zij gaat overlijden. En toch kan het ineens gebeuren, op een moment dat je het niet verwacht. “De verpleegkundige en vrijwilligster kwamen gelijk mee naar boven. Ze hebben mij gelijk gecondoleerd en ze zeiden dat hij inderdaad overleden was.”
Lees verder

In het middelpunt van de aandacht

Als iemand Alzheimer heeft, kan het snel gaan. Als enige familielid probeert hij te doen wat hij kan voor zijn zus. Hij vertelt over haar lichamelijke achteruitgang, maar ook de verandering in haar persoonlijkheid. “Om de haverklap vroeg ze aan mij als er weer veranderingen plaatsvonden: ‘Wie heeft dat bekokstoofd?’ Dat wilde ze dan wel even weten.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4