Verhalen van betekenis (31 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Kan ik niet beter gaan?

Je bent als vrijwilliger aan het werk bij iemand thuis en ineens zit je bij een gesprek tussen de familieleden over euthanasie. Het overkwam deze vrijwilliger. “Ik dacht: ik weet niet goed of ik voor moet stellen of dat ik ergens anders moet gaan zitten of dat ik beter naar huis kan gaan. Hier hoor ik niet tussen te zitten, eigenlijk.”
Lees verder

Gewoon het bedhek omhoog doen

Het vrijwilligerswerk in de palliatieve thuiszorg verschilt van het vrijwilligerswerk in het hospice. Deze vrijwilliger moest een tussenoplossing bedenken voor een medisch probleem, die zowel voor de cliënt, als voor de echtgenote goed was. “Het is dan gewoon intuïtief handelen. Ik denk dan: dat vrouwtje voelt zich niet veilig, dat snap ik. Hoe lossen we dat op?”
Lees verder

We hebben wat avonden geblokt, waarin er geen andere visite welkom was

Er zijn gasten die een agenda moeten bijhouden voor het vele bezoek dat op visite komt. Dit kan ten kosten gaan van de naasten, die wat meer tijd nodig hebben om afscheid te hemen. “Er was een vrijwilliger die zei dat we misschien beter in de ochtend konden komen, omdat mijn moeder dan nog op haar best was. Al dat bezoek dat putte haar ook uit.
Lees verder

‘Als je nu weggaat, het is misschien raar dat ik dit zeg, maar je vader gaat maar één keer dood’

Het kan zijn dat de familie van de gast heel anders reageert dan je verwacht aan een sterfbed. In dit geval vond de vrijwilliger het moeilijk om niet te oordelen. “Je wilt dan eigenlijk die mensen schudden en zeggen: ‘Dit is definitief. Dit komt niet meer terug’. Dat ze weten; je kan dit niet over doen.”
Lees verder

Met z’n allen in het bed

Volgens deze vrijwilliger komt het niet vaak voor dat iemand uit zichzelf afscheid van het leven neemt. Dit was een bijzondere ervaring voor haar. “Hoe zij weggleed was zo mooi, heel natuurlijk. Ik was daarbij. De dochter was er, de schoonzoon, haar man en ik en mijn collega stonden aan het voeteneinde van het bed.”
Lees verder

‘Doe een stapje achteruit. Ga er lekker bij zitten, in plaats van eroverheen te gaan staan.’

Vrijwilligers zorgen in het hospice niet alleen voor de gasten. De familie heeft vaak ook zorg nodig. Deze vrijwilliger ziet de familie in afwachtendheid. Onzeker, kwetsbaar. “Ja, mensen moeten soms even op de rails gezet worden. Dan denken ze: oh, hij is nu in het hospice, dan zal het wel zo gebeurd zijn.”
Lees verder

Een dirndl-jurkje. En ik denk: ‘Dat kan niet. Als je overleden bent kan dit niet.’

De vrijwilliger vertelt dat ze in het hospice waar ze werkt de gast altijd wassen na het overlijden en ervoor zorgen dat hij of zij er mooi bij ligt. Echter, soms kunnen smaken wel erg verschillen. “Het was heel apart. Met een hele blote blouse, een heel bloot jurkje. En ik denk: dat kán niet.”
Lees verder

Ga nu maar gauw, ik heb het wel een beetje gehad

Als vrijwilliger heb je te maken met veel verschillende mensen aan het bed van een zieke. De familie kan heel anders reageren dan je zelf zou doen. “Doe er maar flink wat medicijnen in, want het moet niet te lang duren. Ik heb er genoeg van. Die man sprak dat dus uit in het bijzijn van zijn vrouw. En ik denk: oh, vreselijk.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4