Verhalen van betekenis (29 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Had ik maar de familie gebeld

Vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg kunnen na hun dienst nog zitten met schuldgevoelens of onzekerheid over het handelen. Ondanks dat haar coördinator haar zei dat ze haar niks kwalijk namen, bleef ze zitten met de vraag: heb ik het wel goed gedaan? “Ik dacht: dit gaat niet goed. Er is gewoon iets helemaal niet goed. Ik bel de arts.”
Lees verder

Dan begint hij zelf heel hard te roepen

Het komt voor dat je waakt bij een cliënt en je belangrijke informatie mist als vrijwilliger. Het zorgde hier voor veel onrust en het gevoel van machteloosheid bij zowel de cliënt, als de vrijwilliger. “Het was wel handig geweest om te weten dat hij die klysma had gehad. Dat is dan geen leuke inzet geweest.”
Lees verder

Het bedhek en het urinaal

Het vrijwilligerswerk in de palliatieve thuiszorg verschilt van het vrijwilligerswerk in het hospice. Deze vrijwilliger moest een tussenoplossing bedenken voor een medisch probleem, die zowel voor de cliënt, als voor de echtgenote goed was. “Het is dan gewoon intuïtief handelen. Ik denk dan: dat vrouwtje voelt zich niet veilig, dat snap ik. Hoe lossen we dat op?”
Lees verder

Pilletjes nemen of niet

Bij de mensen thuis is het soms aftasten als vrijwilliger. Toen ze bij dit echtpaar binnenkwam, had ze gelijk door hoe de verhoudingen in elkaar zaten. Ze wist alleen nog niet wat ze kon betekenen. “Ik was aan het observeren, luisteren en kijken wat er allemaal gebeurde.”
Lees verder

In het middelpunt van de aandacht

Als iemand Alzheimer heeft, kan het snel gaan. Als enige familielid probeert hij te doen wat hij kan voor zijn zus. Hij vertelt over haar lichamelijke achteruitgang, maar ook de verandering in haar persoonlijkheid. “Om de haverklap vroeg ze aan mij als er weer veranderingen plaatsvonden: ‘Wie heeft dat bekokstoofd?’ Dat wilde ze dan wel even weten.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3