Verhalen van betekenis (40 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Vechtend en scheldend ten onder

Deze vrijwilliger gunt iedereen een rustig en vredig einde, ook voor de naasten. In het volgende verhaal wordt duidelijk dat dat niet altijd vanzelfsprekend is. “Zij had met iedereen ruzie. En zij had zussen die bij haar waren. Maar oh, daar heb ik wel een poosje last van gehad. Misschien ook omdat ze nog zo jong was en dat je dan vechtend en scheldend ten onder moet gaan. Want ze is al vloekend dood gegaan. Dat is toch erg?”
Lees verder

Deftige woonkamer

Bij mensen thuis kunnen er andere wetten gelden, dan je als vrijwilliger gewend bent. In deze situatie wordt het wel heel ongemakkelijk, als blijkt dat de cliënt heel wat anders wil dan de mantelzorger voor hem heeft bedacht. “En ze was nog geen half uurtje weg, of die man wilde uit bed. Maar die man had ook niet zoveel keus, geloof ik. Zijn vrouw stond wel op haar strepen en dat liet ze ook wel merken.”
Lees verder

Dan komen ze en pakken ze je hand

Het doet pijn om een dierbare te zien lijden. Haar vader had het zwaar op de avond voordat hij stierf. De vrijwilligers probeerden er voor haar en haar vader te zijn. “Op een gegeven moment kon ik het gewoon niet meer... Maar dan komen ze en pakken ze je hand.”
Lees verder

Vreemd gezoem

De eerste keer een overlijden meemaken is een bijzondere ervaring voor vrijwilligers. In dit verhaal durft de vrouw van de cliënt niet beneden te komen, als de vrijwilliger haar komt halen. “Ik dacht toen: nou, dan moet ik het alleen doen. Ik heb hem verteld dat ik naast hem zat en naast hem bleef zitten. Soms zeg je het gewoon hardop om jezelf ook gerust te stellen.”
Lees verder

Ik kreeg er een beetje een hekel aan

Een nacht duurt lang als het je niet lukt contact te maken met de cliënt. Deze vrijwilliger ging bij zichzelf te rade: “En toen ik bedacht dat ik, als het mijn moeder was geweest, ernaast zou gaan zitten en op een andere manier zou proberen contact te krijgen, toen pas werd het rustiger.”
Lees verder

Zou je mijn fotoboeken willen halen?

Het gevoel dat je weinig voor iemand kunt betekenen is voor vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg herkenbaar. Deze vrijwilliger komt bij een vrouw die geen familie om zich heen heeft. “Ik ging dan weer om zeven uur weg en ik liet haar zo eenzaam achter. En dat voelde toen ik thuiskwam heel verdrietig.”
Lees verder

Ik mocht helemaal niets doen

Cliënten vinden het zelf niet altijd nodig dat er een vrijwilliger in hun huis komt. De demente vrouw in dit verhaal maakte dat meteen bij de kennismaking al heel duidelijk. De vrijwilliger vertelt: “In eerste instantie had ik het gevoel dat ik niet welkom was daar. Want ze wilde geen hand schudden, ze wilde helemaal niets.”
Lees verder

Had ik maar de familie gebeld

Vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg kunnen na hun dienst nog zitten met schuldgevoelens of onzekerheid over het handelen. Ondanks dat haar coördinator haar zei dat ze haar niks kwalijk namen, bleef ze zitten met de vraag: heb ik het wel goed gedaan? “Ik dacht: dit gaat niet goed. Er is gewoon iets helemaal niet goed. Ik bel de arts.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4