Verhalen van betekenis (40 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Kan ik beter gaan?

Je bent als vrijwilliger aan het werk bij iemand thuis en ineens zit je bij een gesprek tussen de familieleden over euthanasie. Het overkwam deze vrijwilliger. “Ik dacht: ik weet niet goed of ik voor moet stellen of dat ik ergens anders moet gaan zitten of dat ik beter naar huis kan gaan. Hier hoor ik niet tussen te zitten, eigenlijk.”
Lees verder

Pilletjes nemen of niet

Bij de mensen thuis is het soms aftasten als vrijwilliger. Toen ze bij dit echtpaar binnenkwam, had ze gelijk door hoe de verhoudingen in elkaar zaten. Ze wist alleen nog niet wat ze kon betekenen. “Ik was aan het observeren, luisteren en kijken wat er allemaal gebeurde.”
Lees verder

Door de blender

Het kan heel moeilijk zijn voor gasten en naasten om aan vrijwilligers aan te geven wat ze precies willen of dat ze vinden dat er iets niet goed gaat. “Wij vonden al snel dat wíj als belastend ervaren zouden kunnen worden, voor die mensen. Want ze kwamen onmiddellijk met thee en een schaaltje koekjes. En dan denk ik: wat lief!”
Lees verder

Ik heb heel ver moeten kruipen

Voor naasten valt er een last van hun schouders af, als ze een deel van de zorg kunnen overdragen aan het hospice. In dit geval letterlijk, want ze had zere schouders gekregen van het in en uit bed halen van haar man. “Hier hebben ze een opsta-lift gewoon besteld. De vrijwilligers helpen hem altijd in bed te leggen. Dat doen wij altijd samen.”
Lees verder

Het moet nu maar snel afgelopen zijn

Als vrijwilliger heb je te maken met veel verschillende mensen aan het bed van een zieke. De familie kan heel anders reageren dan je zelf zou doen. “Doe er maar flink wat medicijnen in, want het moet niet te lang duren. Ik heb er genoeg van. Die man sprak dat dus uit in het bijzijn van zijn vrouw. En ik denk: oh, vreselijk.”
Lees verder

Hij kon je ook wel toesnauwen

Ze zag hoe de vader van twee jonge kinderen zijn ziekte ontkende. Hoe het moeilijk voor hem was om zorg te ontvangen van de vrijwilligers. Maar ook in het hospice zijn er grenzen. “Je zou wensen dat die man ergens zijn emoties kwijt kon. Dat hij ergens tegen een boksbal aan zou rammen of iets.”
Lees verder

Mijn grootste angst

In het hospice kunnen gasten opknappen. Soms gaat het ineens zo goed, dat het erop lijkt dat ze niet langer kunnen blijven. Maar waar moet de gast dan naartoe? Terug naar huis leek in dit geval niet de beste oplossing. “Niet dat wij haar niet meer thuis wilden hebben, maar ik denk dat het mijn moeder absoluut niet goed had gedaan.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4