Verhalen van betekenis (56 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Ik mocht helemaal niets doen

Cliënten vinden het zelf niet altijd nodig dat er een vrijwilliger in hun huis komt. De demente vrouw in dit verhaal maakte dat meteen bij de kennismaking al heel duidelijk. De vrijwilliger vertelt: “In eerste instantie had ik het gevoel dat ik niet welkom was daar. Want ze wilde geen hand schudden, ze wilde helemaal niets.”
Lees verder

Had ik maar de familie gebeld

Vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg kunnen na hun dienst nog zitten met schuldgevoelens of onzekerheid over het handelen. Ondanks dat haar coördinator haar zei dat ze haar niks kwalijk namen, bleef ze zitten met de vraag: heb ik het wel goed gedaan? “Ik dacht: dit gaat niet goed. Er is gewoon iets helemaal niet goed. Ik bel de arts.”
Lees verder

Hij is overleden

Als je dierbare in het hospice ligt, weet je dat het moment komt dat hij/zij gaat overlijden. En toch kan het ineens gebeuren, op een moment dat je het niet verwacht. “De verpleegkundige en vrijwilligster kwamen gelijk mee naar boven. Ze hebben mij gelijk gecondoleerd en ze zeiden dat hij inderdaad overleden was.”
Lees verder

Ik heb heel ver moeten kruipen

Voor naasten valt er een last van hun schouders af, als ze een deel van de zorg kunnen overdragen aan het hospice. In dit geval letterlijk, want ze had zere schouders gekregen van het in en uit bed halen van haar man. “Hier hebben ze een opsta-lift gewoon besteld. De vrijwilligers helpen hem altijd in bed te leggen. Dat doen wij altijd samen.”
Lees verder

Momenten voor ons

Er zijn gasten die een agenda moeten bijhouden voor het vele bezoek dat op visite komt. Dit kan ten kosten gaan van de naasten, die wat meer tijd nodig hebben om afscheid te hemen. “Er was een vrijwilliger die zei dat we misschien beter in de ochtend konden komen, omdat mijn moeder dan nog op haar best was. Al dat bezoek dat putte haar ook uit.
Lees verder

Gewoon dichtbij zijn

“De eerste keer dat ik een overlijden meemaakte heeft veel indruk gemaakt. De familie was naar huis gegaan, die was niet bij hem. Op een gegeven moment werd hij heel wild in bewegingen. En steeds als ik bij hem was en even mijn hand in de buurt van hem legde, dan merkte ik dat hij daar gewoon heel rustig van werd. En uiteindelijk is hij heel zacht weggegleden.”
Lees verder

Het moet nu maar snel afgelopen zijn

Als vrijwilliger heb je te maken met veel verschillende mensen aan het bed van een zieke. De familie kan heel anders reageren dan je zelf zou doen. “Doe er maar flink wat medicijnen in, want het moet niet te lang duren. Ik heb er genoeg van. Die man sprak dat dus uit in het bijzijn van zijn vrouw. En ik denk: oh, vreselijk.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6