Verhalen van betekenis (128 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode

Alleen maar zitten

Een schoolvoorbeeld van ‘Er zijn’. De vrijwilliger zat de hele nacht op een stoel toe te kijken hoe een naaste voor de cliënt zorgde. Hij voelde zich nutteloos, maar achteraf bleek: “Deze zwager had een bepaalde emotionele band met zijn schoonzus. Hij wilde er ook wel bij zijn, maar had het zonder mijn aanwezigheid niet aangedurfd.”
Lees verder

Levenslessen tijdens het plassen

De cliënt helpen bij de toiletgang is een van de zorgtaken die vrijwilligers kunnen hebben. Het kan een kwetsbaar moment zijn. Deze plas duurde heel lang. En er kwam een bijzonder gesprek op gang. “Dat is een ‘wauw’-moment. En dat was zo’n bijzonder moment, dat iemand in de intimiteit van helpen met plassen dan zoiets vertelt.”
Lees verder

Loos alarm

Als je familie in het hospice ligt, kan het zijn dat je wordt gebeld omdat je dierbare ineens snel achteruit gaat. Dan probeer je meteen te komen. In dit verhaal blijkt het loos alarm. “Nou en dan staan ze gelijk voor je klaar. Koffie, thee, wat je maar wil. Alsof je een hotel binnenkomt. Dat voelt heerlijk natuurlijk.”
Lees verder

Als je wat nodig hebt, bel!

Het is mooi om te zien als een gast zijn laatste dagen zich thuis voelt en zichzelf kan zijn een hospice. In het begin zat zijn broer nog gezellig in de huiskamer, maar het ging al snel bergafwaarts. Toen werd hulp vragen moeilijk. “Mijn broer wou mensen nergens mee lastig vallen, terwijl hij niet had beseft dat de mensen hier voor hém zijn.”
Lees verder

Onthaasten

In het hospice wordt de zorg voor de naasten overgenomen. Het is niet altijd gemakkelijk om het aan anderen over te laten. Deze zoon vond in het hospice een plek waar hij echt tot rust kwam. “Dan ga je buiten zitten en ga je een krantje lezen of een boekje. En je praat met deze of gene. En dat geeft een prettig gevoel.”
Lees verder

Boekje

Als gasten doof worden, wordt communicatie steeds lastiger. In het hospice gaven de vrijwilligers een boekje aan haar zoon. Er ontstond een nieuwe, waardevolle manier van communiceren. “En toen heb ik een soort van dagboekje bijgehouden met vragen die ik aan haar had of dingen die ik had meegemaakt of heb beleefd. En dan liet ik het haar lezen.”
Lees verder

Het is wéér loslaten

Gasten in het hospice zijn vaak bezig met loslaten. Maar met de vrijwilligers gaan ze ook weer nieuwe relaties aan. Hoe close wordt dat? In dit verhaal waardeert de gast het als de vrijwilliger dit openlijk bespreekt. “Ik vond het zo mooi dat ze zei dat ze had geleerd als vrijwilliger toch een beetje afstand te moeten houden. En dat het contact toch niet heel sterk moet worden. Voor alle twee niet.”
Lees verder

  1. 1
  2. 3
  3. 4
  4. 5
  5. 6
  6. 7
  7. 8
  8. 9
  9. 13