Van die kleine dingen

Ze houdt er van mensen het naar de zin te maken in het hospice. Kleine dingetjes doen, noemt ze dat. “Dat wordt dan ook wel gewaardeerd, als mensen eten krijgen, dat ik dan het servetje leuk vouw. En ik doe er een bloemetje bij uit de tuin ofzo, een stuk onkruid, maar dat kan soms heel mooi zijn.”


“Vaak blijven mensen tot het eind zoals ze waren. Voor de een maakt het niet uit en de ander wil er gewoon tiptop uitzien. En die willen dan ook opgemaakt worden. En er was een mevrouw en die wilde haar haren in de krul. Toen zei ik: ‘Oh, dat kan ik wel hoor. Zal ik dat even voor u doen?’

Ja, dat vind ik mooi. Dat deed ik vroeger voor mijn moeder ook. En als je dan ziet dat ze daar dankbaar voor zijn, van: ‘Ik zie er toch weer lekker uit.’ En dan komt de dochter of schoondochter of wie dan ook en die zegt: ‘Goh, wat zie je er mooi uit, Ma.’ Dan denk ik: goh, dat heb ik dan toch weer bewerkstelligd. Het zijn maar van die kleine dingen hè.

En dan ben je bezig op een kamer en dan hoor je ineens: ‘Oh, wat zie je er leuk uit!’ En dan denk ik: mensen zien mij ook. Ik probeer dan wel zo min mogelijk op te vallen, zo ben ik dan ook wel weer. Maar dat mensen dat dan toch voelen, dat je jezelf ook voor hun een beetje netjes aankleed. Dat is wel heel belangrijk. Dat wordt dan gezien.

En ik heb ook weleens dat ze dan gezegd hebben: ‘Goh, die trui staat je leuk.’ En bij ons hospice is het de gewoonte dat mensen uitgedragen worden en dan kan je opgebeld worden als iemand overleden is. En dan ga je even terug naar het hospice en dan doe ik die trui aan. Dan hoor je ook soms van de familie: ‘Oh, ja. Dat zei mijn moeder ja, over die leuke trui.’ En voor de familie is dat dan ook vaak wel leuk. En dat voelt goed. Toch nog even als laatste eerbetoon doe ik dan toch die trui aan die jij zo mooi vond.

Ik probeer het de mensen altijd zoveel mogelijk naar hun zin te maken. Dat je de boel een beetje netjes achterlaat als je klaar bent met verzorgen. En wat ik zelf ook altijd leuk vind, dat wordt dan ook wel gewaardeerd, als mensen eten krijgen, dat ik dan het servetje leuk vouw. En ik doe er een bloemetje bij uit de tuin ofzo, een stuk onkruid maar dat kan soms heel mooi zijn. En dat vinden mensen heel leuk. En dat doe ik eigenlijk zo uit mezelf, maar ze waarderen het dan wel. En dat zijn vaak de kleine dingetjes. In het hospice hebben ze standaard van die witte servetten en ik koop eigenlijk al jarenlang gewoon eens een pakje servetten met leuke dingetjes erop. Gekleurde dingen, gezellige servetten.

 

Over de schrijver

Dat ze vrijwilligerswerk in het hospice ging doen, was voor haar een logische stap, omdat ze altijd al in de zorg had gewerkt. En toch is dit zo anders. Levendig vertelt ze over de dingen die ze in het hospice met de gasten meemaakt.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.