Wil je erbij zijn, of niet?

In het hospice verzorgen vrijwilligers soms de laatste zorg, als iemand net is overleden. Het is zelfs de passie van de vrijwilliger in het volgende verhaal. “De nacht dat hij overleed werd er meteen een vrijwilligster gebeld voor de laatste zorg. En zij kwam meteen op de fiets aangesneld, het was midden in de nacht.”


“Wat ze hem hier hebben gegeven, dat is thuis bijna onmogelijk met je dagelijkse leven. Als je gewoon je werk hebt, dan zou je echt vrij moeten nemen. En hij sprak er zelf ook alleen maar heel erg positief over. En Ton was wel een einzelgänger, maar als hij dan een klik had met iemand dan gaf hij zich ook wel helemaal over. Ton had ook zijn eigen ervaring. Want toch kon hij met de vrijwilligers ook praten over hoe híj zich voelde. En er was hem ook gevraagd: ‘Ben je klaar voor je laatste reis?’ En ik zeg: ‘Nou Ton, en wat heb je toen geantwoord?’ Maar Ton was nog niet klaar toen.

En de nacht dat Ton overleed werd er meteen een vrijwilligster gebeld voor de laatste zorg. En zij kwam meteen op de fiets aangesneld, het was midden in de nacht. En ze zei: ‘Wil je erbij zijn of niet? Of je gaat op de gang zitten als je er niet bij wil zijn.’ Ik zeg: ‘Nou, hij houdt van zijn privacy dus het lijkt mij niet verstandig om erbij te gaan zitten.’ Dus wij hebben netjes op de gang gewacht. En toen werden wij gehaald en zei ze: ‘Het is allemaal klaar, jullie mogen komen kijken.’ En toen lag Ton er heel mooi bij. En ze zei ook: ‘Het is echt mijn passie om dat te doen. Om dat laatste stukje wat je nog kan doen, om dat mooi af te sluiten. Dat iemand er zo bij ligt dat het mooi is voor de nabestaanden. Daar haal ik ook weer mijn kracht uit.’ Nou, dat vond ik eigenlijk wel heel bijzonder.

Wij hadden zelfs zoiets van: ‘De crematie had van ons eigenlijk al helemaal niet meer gehoeven.’ Zo mooi was het afscheid hier, met al die vrijwilligers en de auto die wegrijdt. Dat was voor ons eigenlijk al een heel mooi afscheid. En met een gedicht dat voorgelezen werd in de kamer waar de vrijwilligers Ton het meeste in herkennen. En Ton was ook veel alleen en hij wilde ook in besloten kring begraven worden. Dus voor ons was dit eigenlijk al heel mooi, voor zijn zus en moeder ook.”

De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.

 

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.