Troostsoep
Tijdens haar eerste inzet als vrijwilliger in de palliatieve thuiszorg ontdekt Annebeth dat luisteren en een massage ontspanning en verbinding brengen. De ontmoetingen leren haar dat oprechte aanwezigheid waardevoller is dan ervaring.
Alle verhalen
“Hij was allang Hans niet meer”
Ongeveer een half jaar geleden overleed Hans, de man van Els (75). De laatste twintig jaar van zijn leven zorgde Els voor hem: ‘Eerlijk gezegd: dat hij er nu niet meer is, ervaar ik echt als bevrijding.’
Och mamma, wat mis ik je
Ik verloor op jonge leeftijd beide ouders: mijn vader door een auto-ongeluk toen ik 8 was en mijn moeder aan kanker toen ik bijna 16 was. Sindsdien draag ik die periode met me mee en denk er bij ieder overlijden in mijn omgeving weer aan.
Uit verlies geboren: mijn geborgen verhaal
Op mijn 16e verloor ik mijn moeder aan een uitgezaaide melanoom. Haar ziekbed duurde slechts 25 dagen. Door de jaren heen had ik haar graag beter willen leren kennen.
Gerard Hoendervanger (78), thuisvrijwilliger bij VTZ Rotterdam vertelt …
Gerard Hoendervanger, thuisvrijwilliger bij VTZ Rotterdam, kreeg een tweede kans na hartfalen en zet sindsdien zijn energie en levenservaring in om mensen in de laatste fase van hun leven bij te staan. Hij vertelt er het volgende over ...
In hospice De Mantelmeeuw in Woerden wordt tragiek niet weggepoetst
In hospice De Mantelmeeuw in Woerden zorgen ongeveer tachtig vrijwilligers voor mensen die zich in de laatste fase van hun leven bevinden. Kitty Foncke (76) is een van hen. “Ik ben blij dat ik op deze manier invulling aan mijn leven kan geven. Het is heel bijzonder om dit mee te maken en er voor mensen te kunnen zijn.”
Ze straalde iets moois uit
Ze doet de deur voorzichtig op een klein kiertje en heet me welkom terwijl ze een stap naar achteren zet. Een knappe, maar breekbaar uitziende vrouw van middelbare leeftijd. Uiteraard weet ik dat ze ernstig ziek is, maar ze straalt iets moois, iets unieks uit en dat trekt direct mijn aandacht.
Heb je even…?
Wanneer ik haar kamer binnenstap ligt ze met een wazige blik voor zich uit te turen. ‘Goedemiddag, hoe is het vandaag met u?’, fluister ik in haar oor, terwijl ik zachtjes haar schouder streel.
Herinneringen aan haar jeugd
In ons hospice op Rozenburg, een eiland in Zuid-Holland, werd een vrouw opgenomen die is geboren in Friesland. Haar Friese voornaam deed mij al vermoeden dat ze uit dezelfde provincie kwam als ik.
Als de maskers afvallen
In het hospice vallen de maskers af. Niet allemaal in één keer, soms stukje bij beetje. Maar vroeg of laat legt bijna iedereen iets af: een rol, een gewoonte, een beschermlaag.