Niet te close

Gasten in het hospice zijn vaak bezig met loslaten. Met de vrijwilligers en zorgverleners om hun heen gaan ze ook nieuwe relaties aan. Hoe close wordt dat? In dit verhaal waardeert de gast het als de vrijwilliger dit openlijk bespreekt. “Ik vond het zo mooi dat ze zei dat ze had geleerd als vrijwilliger toch een beetje afstand te moeten houden. En dat het contact toch niet heel sterk moet worden. Voor alle twee niet.”


“Met een paar vrijwilligers ervaar ik toch een hele persoonlijke aandacht. En dat vond ik zo mooi, zij zei dus: ‘Ja, maar wij hebben ook geleerd als vrijwilligers dat wij toch een beetje afstand moeten houden. Want kijk, je gaat weer weg naar het verpleeghuis. En wij mogen dat allemaal doen wat wij doen, maar wel ook in ons achterhoofd dat je weer weggaat en dat het contact toch niet heel sterk moet worden. Voor alle twee niet.’ En dat merk ik bij zo’n stuk of twee. En dat zeggen ze ook hoor: ‘Kijk, we moeten niet té dichtbij je komen.’ En dat begrijp ik ook wel.

Ja, dan denk ik: ik moet wéér naar een ander toe. Ik moet wéér wat anders. Daar zie ik tegenop hoor. Kijk, zoals hier in het hospice, krijg ik het niet meer. En ergens anders krijg je weer hele groepen.

Maar het is heel begrijpelijk dat ze dat zeggen. En het is ook een stuk behoud voor hen en voor mij. Vooral omdat ik in veel huizen geweest ben, met ziekenhuizen erbij dan. En ik vind het ook goed dat ze dat zeggen. Ik ben dus iemand die gauw een contact nodig heeft. Maar het moet niet te close worden. En daar let ik nu zelf ook op, dat moet je ook leren. Omdat het een hele pijnlijke ervaring is: weer een ander. Tenminste, voor mij dan. En het klinkt misschien een beetje overdreven, maar het is wéér loslaten. En dat kan best goed zijn, maar zoals ik het nu hier heb in het hospice, dat krijg ik niet meer. En dat ben ik mij ook wel bewust. En het is ook goed dat ze dat laten blijken en ook erover praten. Want zoals het nu is, dat is ontzettend fijn. En zolang als ik dit heb, geniet ik ervan.”

 

Over de schrijver

Een 87-jarige dame, zit bij het raam van haar kamer in het hospice. Er liggen puzzelboekjes en knutselwerkjes in de vensterbank. Sinds ze in het hospice is, gaat het steeds beter met haar. Ze zal waarschijnlijk binnenkort moeten verhuizen naar een verpleegtehuis. Ze vertelt graag over de fijne tijd in het hospice.

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.