Toch kerstfeest gevierd

Ook met de kerstdagen werken vrijwilligers in het hospice. Dat is even wat anders dan met je eigen familie rond de kerstboom, maar niet minder bijzonder. “Het geeft een ontzettend fijne sfeer om zoiets te doen. En ik had geen spijt dat ik met kerst werkte. Het gaf mij een heel goed gevoel.”


“Ik heb ook een keer een kerstmis meegemaakt. Er waren vier gasten en familie, maar er was geen één gast die in de huiskamer kon eten. Want normaal dekken wij de tafel daar netjes leuk met kerst. Dus alle gasten moesten bediend worden in de kamer. En wij hadden een gast in kamer twee en die had een big smile. Hij had een hersentumor, dus je had er niet altijd contact mee. Hij had hele rode konen en wilde ontzettend graag eten, terwijl hij het zelf niet meer kon. En zijn zus, die zat naast hem om hem eten te geven. En zijn ogen, zijn kraaloogjes, hij straalde gewoon helemaal. En ik dacht: wat is dit fijn. Hij kan niet meer communiceren, maar je zíet dat hij het fijn heeft. Dat hij het merkt dat er iets speciaals is. Want de koks liepen erin en de vrijwilligers waren bezig en er was een bepaalde stemming. Hij merkte ook dat hij speciaal eten kreeg. En dat was ook een heel fijn moment.

Op dat moment was ik zorgvrijwilliger en ondersteunde ik de koks om het eten daar te brengen. En dan liep je van kamer tot kamer naar de familie om te kijken wat er nodig was. En je verzorgde natuurlijk als het nodig was de gasten. Maar het lijkt wel of de gasten dan helemaal afgeleid worden en niet naar het toilet hoeven of de andere dingen. Het geeft een ontzettende fijne sfeer om zoiets te doen. En ik had geen spijt dat ik met kerst werkte. Het gaf mij een heel goed gevoel, dat ik dacht: nou, het is nu niet zo dat ik liever mijn kerst thuis doorbreng. Ik kwam ook heel blij thuis, dus dat heb ik ook mee naar huis genomen.

Dat je dit kon bieden aan de gasten en de familie. Dat ze toch een beetje het gevoel hadden: ‘We hebben toch kerstfeest gevierd.’ Want het was natuurlijk ook wel een beetje beladen. Maar dat je in staat bent met z’n allen dat beladen gevoel bij ze weg te nemen. Dat ze dat vergeten doordat ze lekker eten. Er was een hele gezellig sfeer, er was humor en er was lachen. Ik heb geen tranen gezien. En dat geeft je een heel goed gevoel. Natuurlijk mogen ze ook huilen, maar dat je merkt dat je in staat bent om ze gewoon even boven die ellende uit te lichten.”

Over de schrijver

Ze is een vrijwilliger van begin zestig werkt al jaren in het hospice. 

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Uw reactie verschijnt na goedkeuring door onze redactie. U ontvangt een mail als uw reactie is geplaatst.

  1. Rob - 5 september 2018

    Met kerst in een hospice werken vond ik enorm bijzonder, nog meer bijzonder dan anders. Ik kan me herinneren dat er opeens een Top 2000 bestond, van Radio 2. Dat zal ergens begin deze eeuw moeten zijn geweest. Je kunt thuis, aan het eind van een jaar, een hele week in een soort ‘trip through memory lane’ leven. Die trip werd onderbroken door een dienst in een hospice, waar – in de huiskamer – de radio ook op Radio 2 stond. En opeens merkte ik dat enorme verschil tussen het leven zoals dat in het hospice voorbijging, en het leven daarbuiten. Liedjes die in het leven buiten het hospice best poppy kunnen klinken – concreet voorbeeld is bv Nutbush City Limits van Tina Turner – klonken daar, in de huiskamer van dat hospice, opeens erg hard, bijna ongepast hard, vanwege al die gitaren. Het leek een inbreuk op de overwegend serene sfeer die vaak in een hospice overheerst. Het ervaren van het bestaan van twee parallelle werelden (het verstilde leven in het hospice en het hectische leven daarbuiten) hoort een beetje bij het werken in het hospice, bij betrokken zijn bij het lief en (vooral) leed van stervende mensen. Maar zo’n kerstperiode accentueert dat nog eens extra, is mijn ervaring.