Verhalen van betekenis (116 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode

Nachtkus

Wanneer wordt een grens overschreden? En hoe reageer je daarop? Deze vrijwilliger reageerde in eerste instantie fel op de cliënt, toen hij haar vroeg om een nachtkus. “Ik dacht later wel: ik heb het een beetje bits gezegd. De volgende keer moet ik er eigenlijk gewoon een grapje van maken.”
Lees verder

Ik kreeg er een beetje een hekel aan

Een nacht duurt lang als het je niet lukt contact te maken met de cliënt. Deze vrijwilliger ging bij zichzelf te rade: “En toen ik bedacht dat ik, als het mijn moeder was geweest, ernaast zou gaan zitten en op een andere manier zou proberen contact te krijgen, toen pas werd het rustiger.”
Lees verder

Een bijzonder gesprek?

Vrijwilliger zijn in de palliatieve zorg houdt veel meer in dan ‘een goed gesprek’ hebben met de gasten/cliënten. Vaak komt het er zelfs helemaal niet van. En soms overkomt het je, zoals bij deze vrijwilliger. “Eigenlijk was het gesprek dus veel bijzonderder geweest, dan dat ik mij op dat moment realiseerde. En in die zin kan je dan toch weer een heleboel betekenen.”
Lees verder

Zou je mijn fotoboeken willen halen?

Het gevoel dat je weinig voor iemand kunt betekenen is voor vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg herkenbaar. Deze vrijwilliger komt bij een vrouw die geen familie om zich heen heeft. “Ik ging dan weer om zeven uur weg en ik liet haar zo eenzaam achter. En dat voelde toen ik thuiskwam heel verdrietig.”
Lees verder

Ik mocht helemaal niets doen

Cliënten vinden het zelf niet altijd nodig dat er een vrijwilliger in hun huis komt. De demente vrouw in dit verhaal maakte dat meteen bij de kennismaking al heel duidelijk. De vrijwilliger vertelt: “In eerste instantie had ik het gevoel dat ik niet welkom was daar. Want ze wilde geen hand schudden, ze wilde helemaal niets.”
Lees verder

Bijbelcursus

Een gesprek over het geloof is niet vanzelfsprekend. Voor familie kan het een lastig onderwerp zijn. Deze vrijwilliger vertelt hoe ze toch met iemand in gesprek raakte over het geloof tijdens een nacht bij een cliënt thuis. “Ja, ik vond het vooral voor die zus troostrijk. Want die mocht niet meer over het geloof praten met haar zus.”
Lees verder

Had ik maar de familie gebeld

Vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg kunnen na hun dienst nog zitten met schuldgevoelens of onzekerheid over het handelen. Ondanks dat haar coördinator haar zei dat ze haar niks kwalijk namen, bleef ze zitten met de vraag: heb ik het wel goed gedaan? “Ik dacht: dit gaat niet goed. Er is gewoon iets helemaal niet goed. Ik bel de arts.”
Lees verder

Dan begint hij zelf heel hard te roepen

Het komt voor dat je waakt bij een cliënt en je belangrijke informatie mist als vrijwilliger. Het zorgde hier voor veel onrust en het gevoel van machteloosheid bij zowel de cliënt, als de vrijwilliger. “Het was wel handig geweest om te weten dat hij die klysma had gehad. Dat is dan geen leuke inzet geweest.”
Lees verder

  1. 1
  2. 5
  3. 6
  4. 7
  5. 8
  6. 9
  7. 10
  8. 11
  9. 12