Verhalen van betekenis (5 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

“Ik als wildvreemde heb dus de laatste nacht van die man hier op aarde doorgebracht.”

Bij euthanasie is het bekend wanneer het de laatste nacht is. Deze vrijwilliger begrijpt niet hoe de naasten ervoor kunnen kiezen om die nacht te gaan slapen en de cliënt met de vrijwilliger alleen te laten. “En ik als wildvreemde heb dus de laatste nacht van die man hier op aarde doorgebracht.”
Lees verder

Ik voelde jaloezie

Als vrijwilliger geef je aandacht aan de cliënten en hun naasten. Geliefden kunnen daar verdriet van hebben, omdat ze zelf de aandacht niet meer aan elkaar kunnen geven. “Dan komt er zo’n wildvreemde kerel, waar zijn vrouw daar dan maar zo een leuk gesprek mee heeft. Ik voelde de frictie.”
Lees verder

Vechtend en scheldend ten onder

Deze vrijwilliger gunt iedereen een rustig en vredig einde, ook voor de naasten. In het volgende verhaal wordt duidelijk dat dat niet altijd vanzelfsprekend is. “Zij had met iedereen ruzie. En zij had zussen die bij haar waren. Maar oh, daar heb ik wel een poosje last van gehad. Misschien ook omdat ze nog zo jong was en dat je dan vechtend en scheldend ten onder moet gaan. Want ze is al vloekend dood gegaan. Dat is toch erg?”
Lees verder

‘Ik hoop niet dat ik aan het einde van mijn leven ook zo eenzaam moet zijn. Dan heb je misschien iets niet goed gedaan.’

Het gevoel dat je weinig voor iemand kunt betekenen is voor vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg herkenbaar. Deze vrijwilliger komt bij een vrouw die geen familie om zich heen heeft. “Ik ging dan weer om zeven uur weg en ik liet haar zo eenzaam achter. En dat voelde toen ik thuiskwam heel verdrietig.”
Lees verder

Hij sprak geweldig over zijn zoon, maar niet over haar.

In de zorg voor de gasten, krijg je als vrijwilliger ook te maken met familieverhoudingen. Deze kunnen gecompliceerd zijn, zoals een vrijwiiliger met een dochter meemaakte. “Waar zij tegenaan liep was dat hij maar zo geweldig over die zoon sprak en niet over haar. En zij was het wel een keer zat en moe.”
Lees verder