Alle verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
Periode
Verwijder alle filters
Afscheid van je moeder: ‘Die zwarte wagen! Erg!’

Afscheid van je moeder: ‘Die zwarte wagen! Erg!’

De moeder van Samira is ernstig ziek. Ze gaat terug naar Marokko voor alternatieve geneeswijzen. Maar die slaan niet aan. Terug in Nederland is ze eigenlijk te laat voor een reguliere behandeling. Dan gebeurt waar Samira al bang voor was… “Als mijn moeder dood gaat, ga ik ook dood.”

Lees verder
Eenzaam sterven, omdat een familie niet wil komen

Eenzaam sterven, omdat een familie niet wil komen

De familie blijft weg, terwijl de gast in eenzaamheid sterft. Het bezorgt deze vrijwilliger het gevoel van machteloosheid en verontwaardiging: “Dat je dan een aantal dagen later en plein public een uitvaart gaat organiseren en roept hoe belangrijk hij was… Dan krijg ik het niet meer bij elkaar.”

Lees verder
Denk niet te snel: wat doe ik hier?

Denk niet te snel: wat doe ik hier?

Er als vrijwilliger gewoon zijn, is soms al voldoende. Dat wordt duidelijk uit dit verhaal. De vrijwilliger zit de hele nacht op een stoel en kijkt toe hoe een zwager voor zijn zieke schoonzus zorgt. Pas later blijkt: “Hij had het zonder mijn aanwezigheid niet aangedurfd.”

Lees verder
Nog veel te jong om te sterven: vloekend ten onder

Nog veel te jong om te sterven: vloekend ten onder

Een rustig en vredig einde, daar hoop je op. Deze vrijwilliger weet dat het ook anders kan. Ze helpt een jonge vrouw die met iedereen ruzie heeft. De zussen zijn regelmatig bij haar op bezoek. Het knettert flink. “Ze is al vloekend dood gegaan. Dat is toch erg?”

Lees verder
Als de vrouw van huis is, wijzigen de plannen

Als de vrouw van huis is, wijzigen de plannen

Relaties kunnen behoorlijk verschillen. Een vrijwilliger die ergens in huis komt, moet zich steeds aanpassen. Zoals in dit verhaal, waarin de cliënt ogenschijnlijk goed naar zijn vrouw luistert. Maar als zij op pad is, wil hij al het bed uit. “Zijn vrouw stond wel op haar strepen.”

Lees verder
Eenzaam richting het einde: dat gun je niemand

Eenzaam richting het einde: dat gun je niemand

Het is heel herkenbaar voor vrijwilligers in de palliatieve thuiszorg. Het gevoel dat je niet echt iets kunt betekenen. Deze vrijwilliger komt bij een vrouw die geen familie om zich heen heeft. Een verdrietige setting. “Ik liet haar zo eenzaam achter.”

Lees verder
In verlegenheid gebracht door gesprek over euthanasie

In verlegenheid gebracht door gesprek over euthanasie

Je bent als vrijwilliger bij iemand thuis aan het werk en opeens praten familieleden over euthanasie. Een heel persoonlijk gesprek. Deze vrijwilliger weet niet goed wat ze moet doen. Misschien naar huis gaan? Ze denkt: “Hier hoor ik niet tussen te zitten, eigenlijk.”

Lees verder
  1. 1
  2. 2