Verhalen van betekenis (23 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode

Toeters en bellen

Als vrijwilliger voel je je machteloos als de familie niet wil komen en je de gast in eenzaamheid ziet sterven. Hij is nog steeds verontwaardigd: “Dat je dan een aantal dagen later en plein public een uitvaart gaat organiseren en roept hoe belangrijk hij was, dan krijg ik het niet meer bij elkaar.”
Lees verder

Wat gebeurt hier?!

Het is belangrijk dat de gasten en naasten zich thuis voelen in het hospice. Deze vrijwilliger geniet ervan als mensen even alles om zich heen kunnen vergeten. “En dan is het juist zo mooi van dit werk dat hier eigenlijk niets gek is, maar dat alles mag en kan.”
Lees verder

Ineens mag het

In het hospice heb je ook te maken met mensen met verschillende culturele achtergronden. De rituelen die bij het sterven horen, zijn dan anders. Deze vrijwilliger kreeg het gevoel onmisbaar te zijn, toen ze de Marokkaanse familie mocht helpen. “Ik was eigenlijk de schakel in de situatie die als losse stukjes in elkaar hing, zeg maar.”
Lees verder

Wil je erbij zijn, of niet?

In het hospice verzorgen vrijwilligers soms de laatste zorg, als iemand net is overleden. Het is zelfs de passie van de vrijwilliger in het volgende verhaal. “De nacht dat hij overleed werd er meteen een vrijwilligster gebeld voor de laatste zorg. En zij kwam meteen op de fiets aangesneld, het was midden in de nacht.”
Lees verder

Onthaasten

In het hospice wordt de zorg voor de naasten overgenomen. Het is niet altijd gemakkelijk om het aan anderen over te laten. Deze zoon vond in het hospice een plek waar hij echt tot rust kwam. “Dan ga je buiten zitten en ga je een krantje lezen of een boekje. En je praat met deze of gene. En dat geeft een prettig gevoel.”
Lees verder

Een grote familie

Als de gast is overleden, nemen de naasten afscheid, ook van het hospice. Hij kijkt terug op de warmte die hij heeft mogen ontvangen van de vrijwilligers die zorgden voor zijn moeder. “Dat is het hospice. Het zo goed mogelijk begeleiden van de laatste momenten van hun leven. Ja, en het voelt hier dan ook echt als thuis.”
Lees verder

Boekje

Als gasten doof worden, wordt communicatie steeds lastiger. In het hospice gaven de vrijwilligers een boekje aan haar zoon. Er ontstond een nieuwe, waardevolle manier van communiceren. “En toen heb ik een soort van dagboekje bijgehouden met vragen die ik aan haar had of dingen die ik had meegemaakt of heb beleefd. En dan liet ik het haar lezen.”
Lees verder

Twee kaartjes door de deur

Mantelzorgers weten van tevoren niet wat ze kunnen verwachten als er vrijwilligers komen. In dit geval bleek het vrijwilligerswerk heel warm te zijn, ook in het contact na het overlijden. “Het is mooi om dan bevestiging te krijgen dat je liefdevol met elkaar dat proces in bent gegaan en dat ze dat ook zien. En dat het ook bij hen iets losmaakt, dat ze dat gewoon delen met je.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3