Verhalen van betekenis (74 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode
Verwijder alle filters

Bellefleur en Franse wijnperen

Cliënten kunnen ’s nachts nog veel te verwerken hebben. Als vrijwilliger kom je dan veel te weten over het leven van iemand. Deze vrijwilliger sluit soepel aan bij de wereld van de cliënt. “En met dat ik terugliep naar het bed, kreeg ik de ingeving: ik ga een spelletje met hem doen. Ik ga het over appels en peren hebben, want wij hebben vroeger ook zestig soorten fruit gehad.”
Lees verder

Deftige woonkamer

Bij mensen thuis kunnen er andere wetten gelden, dan je als vrijwilliger gewend bent. In deze situatie wordt het wel heel ongemakkelijk, als blijkt dat de cliënt heel wat anders wil dan de mantelzorger voor hem heeft bedacht. “En ze was nog geen half uurtje weg, of die man wilde uit bed. Maar die man had ook niet zoveel keus, geloof ik. Zijn vrouw stond wel op haar strepen en dat liet ze ook wel merken.”
Lees verder

Een jong stel

Het kan zijn dat je als vrijwilliger wordt ingezet bij hele jonge mensen. In dit geval was de cliënt even oud als haar eigen zoon, dertig jaar. Ze vertelt over de nacht dat ze bij hen was. “Het schrijnende was dus echt dat hij zo jong was en zijn vrouw, die daar dan zo alleen achterblijft.”
Lees verder

Vreemd gezoem

De eerste keer een overlijden meemaken is een bijzondere ervaring voor vrijwilligers. In dit verhaal durft de vrouw van de cliënt niet beneden te komen, als de vrijwilliger haar komt halen. “Ik dacht toen: nou, dan moet ik het alleen doen. Ik heb hem verteld dat ik naast hem zat en naast hem bleef zitten. Soms zeg je het gewoon hardop om jezelf ook gerust te stellen.”
Lees verder

Nachtkus

Wanneer wordt een grens overschreden? En hoe reageer je daarop? Deze vrijwilliger reageerde in eerste instantie fel op de cliënt, toen hij haar vroeg om een nachtkus. “Ik dacht later wel: ik heb het een beetje bits gezegd. De volgende keer moet ik er eigenlijk gewoon een grapje van maken.”
Lees verder

Ik kreeg er een beetje een hekel aan

Een nacht duurt lang als het je niet lukt contact te maken met de cliënt. Deze vrijwilliger ging bij zichzelf te rade: “En toen ik bedacht dat ik, als het mijn moeder was geweest, ernaast zou gaan zitten en op een andere manier zou proberen contact te krijgen, toen pas werd het rustiger.”
Lees verder

Een bijzonder gesprek?

Vrijwilliger zijn in de palliatieve zorg houdt veel meer in dan ‘een goed gesprek’ hebben met de gasten/cliënten. Vaak komt het er zelfs helemaal niet van. En soms overkomt het je, zoals bij deze vrijwilliger. “Eigenlijk was het gesprek dus veel bijzonderder geweest, dan dat ik mij op dat moment realiseerde. En in die zin kan je dan toch weer een heleboel betekenen.”
Lees verder

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8