Verhalen van betekenis (128 verhalen)

Hoe kan je van betekenis zijn voor mensen in de laatste levensfase? Welke ervaringen zijn er? Zijn er situaties waar van te leren valt?
De verhalen maken zichtbaar wat als van betekenis wordt ervaren door de patiënt, naasten en vrijwilligers. Maar ook waar dingen schuren of verkeerd begrepen worden. De verhalen kunnen een bron van inspiratie zijn voor iedereen die van betekenis wil zijn in de laatste fase van iemand zijn leven.

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode

Loos alarm

Als je familie in het hospice ligt, kan het zijn dat je wordt gebeld omdat je dierbare ineens snel achteruit gaat. Dan probeer je meteen te komen. In dit verhaal blijkt het loos alarm. “Nou en dan staan ze gelijk voor je klaar. Koffie, thee, wat je maar wil. Alsof je een hotel binnenkomt. Dat voelt heerlijk natuurlijk.”
Lees verder

Als je wat nodig hebt, bel!

Het is mooi om te zien als een gast zijn laatste dagen zich thuis voelt en zichzelf kan zijn een hospice. In het begin zat zijn broer nog gezellig in de huiskamer, maar het ging al snel bergafwaarts. Toen werd hulp vragen moeilijk. “Mijn broer wou mensen nergens mee lastig vallen, terwijl hij niet had beseft dat de mensen hier voor hém zijn.”
Lees verder

Onthaasten

In het hospice wordt de zorg voor de naasten overgenomen. Het is niet altijd gemakkelijk om het aan anderen over te laten. Deze zoon vond in het hospice een plek waar hij echt tot rust kwam. “Dan ga je buiten zitten en ga je een krantje lezen of een boekje. En je praat met deze of gene. En dat geeft een prettig gevoel.”
Lees verder

Een grote familie

Als de gast is overleden, nemen de naasten afscheid, ook van het hospice. Hij kijkt terug op de warmte die hij heeft mogen ontvangen van de vrijwilligers die zorgden voor zijn moeder. “Dat is het hospice. Het zo goed mogelijk begeleiden van de laatste momenten van hun leven. Ja, en het voelt hier dan ook echt als thuis.”
Lees verder

Boekje

Als gasten doof worden, wordt communicatie steeds lastiger. In het hospice gaven de vrijwilligers een boekje aan haar zoon. Er ontstond een nieuwe, waardevolle manier van communiceren. “En toen heb ik een soort van dagboekje bijgehouden met vragen die ik aan haar had of dingen die ik had meegemaakt of heb beleefd. En dan liet ik het haar lezen.”
Lees verder

Het is wéér loslaten

Gasten in het hospice zijn vaak bezig met loslaten. Maar met de vrijwilligers gaan ze ook weer nieuwe relaties aan. Hoe close wordt dat? In dit verhaal waardeert de gast het als de vrijwilliger dit openlijk bespreekt. “Ik vond het zo mooi dat ze zei dat ze had geleerd als vrijwilliger toch een beetje afstand te moeten houden. En dat het contact toch niet heel sterk moet worden. Voor alle twee niet.”
Lees verder

Twee kaartjes door de deur

Mantelzorgers weten van tevoren niet wat ze kunnen verwachten als er vrijwilligers komen. In dit geval bleek het vrijwilligerswerk heel warm te zijn, ook in het contact na het overlijden. “Het is mooi om dan bevestiging te krijgen dat je liefdevol met elkaar dat proces in bent gegaan en dat ze dat ook zien. En dat het ook bij hen iets losmaakt, dat ze dat gewoon delen met je.”
Lees verder

Slapen op de waakstand

Mantelzorgers worden door de inzet van vrijwilligers ontlast van de onrustige nachten. Als het hen lukt om los te laten, kunnen ze eindelijk een beetje slapen. “Ik had dus al zeker de laatste twee jaar, maar ook daarvoor al niet, geen normale nachten kunnen maken. Omdat ik altijd op de waakstand sliep.”
Lees verder

  1. 1
  2. 3
  3. 4
  4. 5
  5. 6
  6. 7
  7. 8
  8. 9
  9. 13