Verhalen van betekenis (114 verhalen)

Mensen vertellen verhalen. Zo geven we betekenis aan onszelf en de wereld om ons heen.

Over de laatste levensfase wordt niet altijd gemakkelijk gesproken. Wat gebeurt daar eigenlijk? Welke ervaringen zijn er?

Op de verhalenbank komen verhalen van patiënten, naasten, professionals en vrijwilligers samen. De verhalen geven een inkijkje in de unieke en soms ook rauwe werkelijkheid van de laatste levensfase.

Voor zorgverleners zijn de verhalen een bron van inspiratie en reflectie, voor anderen bieden de verhalen erkenning of herkenning, troost of de aanzet tot een betekenisvol gesprek.

 

De namen die in de verhalen worden gebruikt, zijn om privacyredenen gefingeerd.

Filter verhalen

Verteld door
Locatie
Type zorg
Over
  • Meer opties...
Zorg voor
Periode

Een huis dat ik al veertig jaar kende

Als vrijwilliger in de thuiszorg kan het zijn dat je wordt ingezet bij iemand waar je al een band mee hebt. Op verzoek van de familie werd ze gevraagd om de laatste nacht te komen waken. “Dus ik de straat over gestoken, hij woonde echt dertig meter bij mijn huis vandaan. Dus ik was keurig op tijd en heb daar die hele nacht met die man gepraat en geluisterd.”
Lees verder

Pilletjes nemen of niet

Bij de mensen thuis is het soms aftasten als vrijwilliger. Toen ze bij dit echtpaar binnenkwam, had ze gelijk door hoe de verhoudingen in elkaar zaten. Ze wist alleen nog niet wat ze kon betekenen. “Ik was aan het observeren, luisteren en kijken wat er allemaal gebeurde.”
Lees verder

Hij is overleden

Als je dierbare in het hospice ligt, weet je dat het moment komt dat hij/zij gaat overlijden. En toch kan het ineens gebeuren, op een moment dat je het niet verwacht. “De verpleegkundige en vrijwilligster kwamen gelijk mee naar boven. Ze hebben mij gelijk gecondoleerd en ze zeiden dat hij inderdaad overleden was.”
Lees verder

Door de blender

Het kan heel moeilijk zijn voor gasten en naasten om aan vrijwilligers aan te geven wat ze precies willen of dat ze vinden dat er iets niet goed gaat. “Wij vonden al snel dat wíj als belastend ervaren zouden kunnen worden, voor die mensen. Want ze kwamen onmiddellijk met thee en een schaaltje koekjes. En dan denk ik: wat lief!”
Lees verder

Gewoon bij hem zijn

Je geliefde achter te laten in het hospice: het is moeilijk voor veel mensen. Als ze thuis wordt gebeld door het hospice, omdat het niet goed lijkt te gaan met haar man, komt ze zo snel mogelijk. “Maar toen ik kwam, toen zat er een vrijwilligster, gewoon alleen maar bij hem te zijn. Zodat hij niet alleen was.”
Lees verder

Jurgen

In het hospice kunnen er ook onverwacht speciale vriendschappen ontstaan, tussen bijvoorbeeld gasten en naasten. Hij was eigenlijk op bezoek bij zijn zus, maar raakte aan de praat met een andere gast. “Vanaf dat moment bezocht ik mijn zus, op haar kamer, en dan ging ik ook altijd wel even met hem een tijdje aan tafel zitten, of in de tuin als de zon scheen, om met hem te praten.”
Lees verder

In het middelpunt van de aandacht

Als iemand Alzheimer heeft, kan het snel gaan. Als enige familielid probeert hij te doen wat hij kan voor zijn zus. Hij vertelt over haar lichamelijke achteruitgang, maar ook de verandering in haar persoonlijkheid. “Om de haverklap vroeg ze aan mij als er weer veranderingen plaatsvonden: ‘Wie heeft dat bekokstoofd?’ Dat wilde ze dan wel even weten.”
Lees verder

Veel huilen en veel lachen

Het hospice is niet de eerste locatie waar je aan denkt als je je bruiloft aan het plannen bent. Toch was het mogelijk en kon zo ook de vader van de bruid op deze speciale dag aanwezig zijn. “Zelfs bij de burgerlijke stand hadden ze nog nooit gehoord dat in zo’n instelling iemand ging trouwen. Dus het was allemaal improviseren en heel snel regelen.”
Lees verder

Ik heb heel ver moeten kruipen

Voor naasten valt er een last van hun schouders af, als ze een deel van de zorg kunnen overdragen aan het hospice. In dit geval letterlijk, want ze had zere schouders gekregen van het in en uit bed halen van haar man. “Hier hebben ze een opsta-lift gewoon besteld. De vrijwilligers helpen hem altijd in bed te leggen. Dat doen wij altijd samen.”
Lees verder

Een beetje oppervlakkig

In een hospice werken ontzettend veel vrijwilligers. Ze hebben het soms druk en met de meesten heb je als naaste geen diepgaand contact. Echter, er zijn altijd een paar vrijwilligers die net even wat meer tijd voor je kunnen nemen. “Toen was er eens iemand in het hospice die even met míj ging praten en míj eens even centraal stelde.”
Lees verder

  1. 1
  2. 6
  3. 7
  4. 8
  5. 9
  6. 10
  7. 11
  8. 12